Nënka, a co to je ból?
Widzysz… Je czôrną blóną, sënącą sã pò mùskòwëch sklepieniach jakbë pò rozgwiôzdowónym niebie. Jô wiedno móm starã smùknąc jã delikatno jednym pôlcã, ale bòjã sã, że pôlc nieòpaczno przedérëje, przeczidającë sã na drëgą stronã. Na drëdżi sztrąd bólu. Mòże sã wbic w dolëznã. Ale bólu nie dotkniesz bezpòstrzédno. Mòżesz leno próbòwac òswòjic blónã bólową i miec starã wmiknąc w głãbinã jeji jistnieniô. Mòżesz pògłaskac jã pò głowie i ùtulic w samim sobie jak sã mùjô pùchatégò pùjka. Nie ùcecze. Widzysz, mòje dzeckò, to sã nazéwô dérowanié bólu.
Móm përznã stracha tobie ò tim gadac. Bò jak słëchôsz, ból niemiłoserno dotikô téż cebie. Wej jidze sobie do cebie ból. Jak skra, jak wała, nawôłnica, jak òdżin. A jô bë nie chcała, cobë chòcbë jedna jegò skra dotknãła ce. Chcã, cobë ani jedna wała cebie nie bòla. Czëjã, jak gôdóm do cebie ò nim, że cerpisz. Skrëszëło mie. Jem sã rozpłakała jak dzëwô fòntana nieòpanowónô, bò të jesz do te bezwiedno sã zgôdzôsz na mój ból – ból czësto fizyczny i żëwi jak żëwiół wòdë.
Metamòrfòza pierszô. Ból nie je ju czôrną blóną. Je terô wałama na mòrzim, na przemianã drëmniészima i mniészima, co płëną długò, bez symetrii i ritmù, i wprowôdzają chaòs. Pòrëszoné w môrlënach mùskù topią sã mòrsczé wałë. Czej pòwiôdóm tobie ò tim, czëjã, że wałë docérają téż do cebie i mòżesz nen ból pò prôwdze czëc tak baro fizyczno, jak jô. Je to jakbë przëcyganié bólu we dwie stronë swiata, cos na ôrt spòrtu zwónégò przecyganim pòwrózka. Kò czej ból przëpłiwô do cebie, kòl mie stôwô sã mniészi, a czej òdpłiwô òd cebie, do mie sënie sã z drëmniészą mòcą.
Móm téż taczé przeswiôdczenié: jak gôdóm ò nim, të płëwiesz w mòjim bólu jak żaba nieùstraszonô. Pòtemù skôczesz pò wałach wnetka jakbë pò nich szpacérowôł Jezës. I bólowé bałwanë dosc niespòkójno òbijają sã ò sztrądë, a bólowé wałë topią sã gdzes w òdmãtach. Pëzglą sã gdzes w jaczis neùrónowëch jadrach. Całé gromisté bòleszcze topi sã jak môłé niedowinné dzecątkò w głãbòczim mòrzim abò jak sniég na pòdgrzónym słuńcu. Wszëtczé bãdącé bólã wałë toną w rëmnotach tak niedosygłëch, że nie wiém prawie, czim òne są. Nie widzã wszëtczégò na hewòtnym òbrôzkù wałującym.
Jak sã terô czëjesz? Bòli cebie baro? Nen ból dotikô twòjégò mùskù? Wiém, że to nie je ból zatrzëmùjący sã na skórze jak prowizoriczné grëzenié mëdżi. Je całomùskòwi. Òd skroniów, czoła, przez ùszë, czëp głowë, jaż do tëłu łepa. I dochôdô do westrzódka mùskù.
Widzysz, mòje dzeckò… Jô mia baro wiôldżi strach gadac tobie ò tim bólu. Ni móm pòjãcô, co të aùtenticzno terô czëjesz. Rzekni mie leno prôwdzewie, czë baro cebie bòli. Bò móm jaczés dzywné grëzanié sëmieniô. Móm stracha, że bólã mòżna zarazëc jak swińską chërą wirusową. Nie płaczë ju nigdë, jô wicy ju nie mdã ò tim tobie gadac.
Metamòrfòza drëgô. Ból nie je ju wałama. Nawetka ju nie rozmiejã gò sobie tak wëòbrazëc jakno wałë, bò niżódnëch wałów tuwò ni ma i ni ma téż niżódnégò drëdżégò człowieka. I ni ma tamtégò hewò jinterpersonalnégò wałowaniô.
Mój ból je terô czësto priwatny i scësno fizyczny. Przeòbrazył sã terô w czerwioné òczenkò, chtërno chtos nieòprzestôwno wëbijô. Skło bòli tak krwawò, że òd czasu do czasu móm szansã ùmierac. Nie je to wieczny ùstôw, ale je dërchny. W taczim bólu wiedno je nôdzeja na smierc.
Za ną czerwioną dôką bólu jawi mie sã sztót z dzecny arkadii, czej bëła jô dzewùsã nié wicy jak szterë lata stôrim – tak jak të terô, mòje dzeckò. Pamiãtóm, czej tedë mòja nënka dërch jadła pële z czerwionym krziżikã i òna téż tedë òdwôżëła sã rzeknąc mie ò swòjim bólu głowë. I przëbôcziwóm sobie, jak jô tedë bezwiedno zapëtała: „nënka, a co to je ból?”.
Nen wpisënk òstôł dodóny w sob., 14, lëst., 2009 ò 10:46 dp ë nalôzł sã w dzélu Kùńszt Artiznë. Mòżeta dozérac nen wpisënk dzãka pòwrózkòwi RSS 2.0. Mòżeta òstawic dopòwiesc , abò trackback ze swòji starnë.
Dopòwiesc przez hana — lëst. 14, 2009 @ 11:53 pp
baro sã ceszã, Adóm, że sã Tobie widzy përznã
bò jô mia na zéńdzenim zôs taczé pòczecé (jaczé móm wiedno), że nicht nie rozmieje, ò czim jô piszã…
òkróm tegò to mòje òpòwiôdanié je tak përznã na próbã – bò nie rozmiã jesz pisac prozë… taczé môłi debiut. tak tej kritika je brëkòwnô i ta lëchô téż bë sã przëda.
mô to bëc takô próba ùchwaceniô fenómenu dérëjącégò bólu. a téż zrozmienié emòcjów, jaczé towarzą długòdérëjącémù bólowi, jich ewòlucji.