formae formarum

Marii Roszak

namaluj mie proszã

swinkã malinką

co chòdzy i nie znô

zaczim żëje

zaczim w bùchce

sobie chòdzy

bò teskniã za nią

chcã miec swòjską

swinkã z ògónkã

zakrãconym do górë

żebë żëła prôwdzëwô

jak swiat mëszlącô

nie wëmëszlonô

dlô kòritka ta swinka

 

spac baro lubiã

i lubiã jak we snie

przechôdają do mie

dëchë

nie bòjã sã

i lubiã dëchë cëzé

jak dëchã gwôsnégò

jak cało mòje spi

jô w nocë z nima

ùcékóm na wëżënã

nad chronotop pnã sã

i rosnã jak pòlny kwiat

w stronã słuńca

jem spiącą królewą

gwôsnëch mëszlów i snów

spac baro lubiã

i w spikù swiądno mëszec

i swiądno bëc w bezswiądnym

“Stegna” 1/2008

jem astralnym całã

z kòsmiczny perspektiwë

pòzéróm

na fizyczné cało

mòje i noszã

z placu w plac

z materialnyma òczama

jaczé widzą òbrazë

z ùszama co czëją

fizyczné cało mòje

zdrzódlany òbrôz

etericzno widzã

z gwiôzdnégò pòzdrzatkù

jem astralnym całã

Marchwiowi Mùmaczu

Straszkù mój

Nôùczë mie môłczeniô

Artistnégò kùńsztu

Zazdrzeniô sã w mùchã

Z wiôldżima òczama

W majestatnégò wãdzëbôka

Czorgającégò pò zemi

Môłczący dżadu

Z marchwiowima zãbama

Ò môłczenié bënowé

Glingòtno brzëmiącé

Zwãk bùrczibasu

Proszã ce

Reno, wieczór, w dzéń i òb noc

Chcã czëc môłczenié

Chcã pòczëc gwôsny strach

W klasykòwim zwãczenim

I cëché mëslë pòkraczné

Wmëslëc sã w strëgã deszczu

W biôłosc zwónuszków

W pamiãtlëwòsc niezabôtczi

Kòchónô Marchewkò

Mòdlë sã za nama

Mùmaczu, Straszkù mój

Të wiedno przë mie stój

I dopùscë wsłëchac sã

W môłczenié twòje

Òno wëmòwné je jak rëba

Głosné jak wrzeszczenié

Òno nigdë nie zdradzy

Òno wszëtkò rzecze amen

wiérzta nôdgrodzonô w XXII Òglowòpòlsczim Lëteracczim Kònkùrsu m. M. Strijewsczégò, 2007 r.

na skrôwkù tesknotë

mòje egò

w remiónach miłotë

twòje egò

na wiérzchù jô

w pałacu të

skroblã drewienka

dlô ce

skroblesz drewienkã

dlô mie

to w górze jô

a w dole të

to w górze të

a w dole jô

“Zymk” 5, 2006