Archiwùm stru., 2008

spac baro lubiã

 

spac baro lubiã

i lubiã jak we snie

przechôdają do mie

dëchë


nie bòjã sã

i lubiã dëchë cëzé

jak dëchã gwôsnégò


jak cało mòje spi

jô w nocë z nima

ùcékóm na wëżënã


nad chronotop pnã sã

i rosnã jak pòlny kwiat

w stronã słuńca


jem spiącą królewą

gwôsnëch mëszlów i snów


spac baro lubiã

i w spikù swiądno mëszec

i swiądno bëc w bezswiądnym


“Stegna” 1/2008

òbarchniałi

òbarchniałosc

je darënkã nieba

dlô wëzdrzónëch

jak òbarchniałé kwiatë

tak prosto òd Bòga

dzëwô mëslô sënie sã

hermeneùticzną spiralą

do bezswiądnoscë swiądno

do bòsczégò pòznaniô

jidze jak głëpasy

swiatu nierówny mëslama

òbarchniałi

w subiektiwnym zemsczim chronos

òbarchniałi geniusz bòżi

“Stegna” 1/2008