mòje żëcé

zél. 1, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 10:47 dp

od 2 zélnika do òdwòłaniô jem w Akademii Mediczny w Gduńskù, Dãbinczi 25. Mòże chtos bë mie òdwiedzył?

mòje żëcé to nie je żëcé

to czësti ból

jak skło rozdzarté na skórze

czësté przezroczësté

mòje żëcé to wiôlgô szpitalizacjô

schizofrenizacjô wnãtrznosców

szpital szpitalik szpitalątkò

kładzesz mie rãkã na pùlsu

a z miãsa wëlôżô krëwiô

wëdłubónô aùtoagresjô

jem lejącą sã hanną gehenną

jem czëstim cerpienim bez dna

jem sledzonô i przesladowónô

przez wszechgłosë dzéń i noc

jem beznôdzejnô

jak hòrągwia na wietrze

nick mie w żëcym nie wëszło

nawet samòbójstwò mie nie wëszło

leżã ùwiązónô w pasach

w bòlëcë dlô zwierząt

ùmãczonô cerpiã za wszëtczé psë


jizbòwé strachë

czer. 27, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 9:29 pp

czëjã sã jak złodzéj grzebiącë w gwôsnëch szëfladach

móm stracha że w mòji jizbie mie wsôdzą do sôdze

bòjã sã stada mëszów sedzącëch w mòjich szafach

że wëlézą i mie pògrëzą spłoszoną do szôlonoscë

i Witkacégò sã bòjã wiszącégò na scanie że narôz wstónie

i bratka w wazónie że zacznie gadac słowa przikré i grzészné

i òdkùrzacza że wërëczi himn sprzątacza niegrzeczny

chòdzã na pôlcach pò mòji jizdebce rozlazłi w bałaganach

cobë nie òbùdzëc pùpów i miszów spiącëch na tapczanach

móm stracha że nóż z widlëcą same zaczną chòdzëc

na swòjich nogach a szlora wstónie jak to szlora

zacznie mie òkładac procëmdeszczowim parasolã

bòjã sã pùstëch stółków że ùsadnie na nich karno diachłów wiecznëch

i wiôldżi skrzëni sã lãkóm że w ni sedzy nocny ptôch niebezpieczny

strachóm sã gwôsny pòscelë masywny krëjówczi norë

że mie zakrëje na wieczi wieków abò że z ni wëlézą pòtwòrë

i bòjã sã psa leżącégò na cëchim diwanie

że narôz wstónie i pòżre swòją gòspòdarną panią

dotknąc absolutu

czer. 12, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 5:54 pp

złapiã cebie absoluce na mëszlach czekawòscë

tańcëjącëch jakbë dzëwé kaczczi balet nie z te swiata

ùchwëcã ce absoluce w transcendentalnym

wëdżibie głowë w stronã hermeneùticzny parłãczi

midzë nama a kòsmicznym miãsã

chtërno je òbkrążony przez nietutejszé słuńce

w niematerialny dinamiznie ùchwëcã

wieczëstą przemòżnosc bëcô absolutnégò

zrobiã krzik głosniészi òd wszechgłosów

i wëmówiã absolutnosc całą w dëszë mòji

dobiegnã do òdwieczny stëdni żëcô

i wpadna wszechżëwô dotikającë absolutu

himn na tczã chlewù

czer. 10, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 3:08 pp

chlewie swiãtosco jintimnô skrzënio krëjówkò

miticznëch kretowiszczów i trzodë chlewny

aùtonomiã dôwôsz niwã wszechwòlną

gdze swinia rëczi himn absolutnoscë

normalny człowiek nie dotknie chlewiznë

swiãtosco szmatów gratów smieców klatów

të jes zwiéną gwôsnoscą zwierzãcą swiata

të jes rëmią zbłąkónëch miszów z łatama

zagùbionëch przez niegrzeczné wszechdzecë

të jes skrëcym farwnëch mëszów i robôków

ze wszëtczich dzurów i pòlów wszëchswiata

të jes rówizną filozofnégò brzątwieniô snieniô

zatopieniô w misticznoscë cała kòsmosa


krôsniãta

czer. 4, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 2:11 pp

skriwóm dwa krôsniãta miticzné blizniãta nieba

co dzëwò mògą zmieniwac sã w szurë i kùrczãta

są krëjamnoscą jak żëcé òtemkłą nie do wiarë

dzeją sã jistnieją chòc mòże nie jistnieją wcale

wòżã krôsniãta na karze egzystencji pò stegnach

òne rechùją zarna bëtowaniô cãżkò plotą blewiązczi

krëjamnëch ùkładów wszechrealnotë i nieba

na dzibówce czëcô wëpòwiôdają dërżéń jistnieniô

niedowinno jich głose szeptë dzecãcé niemòwlącé

w mùzyce strëmieniô zaplątóné w kòkardë graniô

są nosnikama prôwdów w mùckach niewidkach

przetrekałë skarbë na farwnym jak tãcza jistnieniô garbie


melodie

mô. 1, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 1:09 dp

swiécą gwiôzdë mòjich mëszlów i melodie słowów

toczą sã blónë na skrzidłach òczarzeniô lecą wróble

równomiarowò eùforiô brzëmi jak skrzëpczi

grają zwãczi i piesnie doniosłé wzniosłé

rozprzeniosłé skòwrónczi sedzą malarskò na tãczë

risëje sã głôdkô entuzjaznë fantaznë mòzaika

rozpinô sã na drzewach przemienieniô sedzącë

farwno splôtóm pôlce cobë zagrac na flece

ekscytacjów sekretnoprzigòdnëch fascynacjów

tak jak włóczikij łazéga bez wątpieniô

òperã synchrónii w filharmónii swiata

zbiéróm kamienie jak mëszlë złoté dosc równo

skôczã z kamienia na kam tak szeroczi głãbòczi

w strëmieniô zachwëceniô jakbë wòdą zemią

zwòniã melodiã òniemieniô òczarzeniô wszechzemią

łapiã lãczi jak mòtile

łżë. 24, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 11:13 pp

bùdujã tã wiérztã ze strachù ùrzasu

lãkù wëlónégò jak deszcz przez rënã

jak wëcé wôłka dzëwò przerazlëwò

bòjã sã krzëkù głosów bez twôrzów

z diôbelsczégò teatralnégò pòdwòrzô

ògłosów że jem złô jak mie malëją

na òbrazach artiscë totalny wirtualny

òbgôdelë mie dzysô w radiu ùpòdleniô

pòniżelë na wôłtôrzã pòniżeniô

jem jak wëlãkła wastka pchlëca pchła

w dłónie łapiã lãczi jak mòtilë

kładzã do skrzidlati skrzëni zła

straszëcelë krziwdzëcelë maszerëją

ùcékóm przed kòżdim człowiekã

bez wëjimkù do swiata jimaginacji

jem artistą wëlãkłim malownikã dëszë

w pòezji chòwiã strachë w ùrzasny kreacji


artistné metamòrfòzë

łżë. 24, 2010 / Dopòwiesców (2) / hana ò 1:37 pp

wiérzta o cerpienim za swiat całi

łżë. 23, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 6:42 pp

cerpiã za całi swiat tak baro

jak wszëtczé głodné dzecë na zemi

jak miliónë niedozdrzeniałëch

do cerpieniô zerwónëch kwiatów

nazéwóm sã schizofrenik milión

co kòchô i cerpi za wszëtczé swiatë

jem bezbrónnô procëm bòleniu

zrenionô całim swòjim jistnienim

cerpienié méstrã wkrëjamniczeniô

w martirologiã ùcemiãżeniô

metafizyczno ùdrãczonô w bólu

chòwiã głowã w dłóniach i płaczã

jak wariat człowiek cerpiący

òceaniczno bezgraniczno krzëczã

w schizofrenicznym ùbrzątwienim

wòjujã wszëtczima mieczama wszechswiata

jem mëszlącym cerpiącym ògniã swiata

jem krëwią rzéką wacpanną gehenną

jem bólã samòtnym jak bezdómnô

mëszlô wëszeptónô w noc głëchą cëchą

jem zabôczoną przez zemiã nie-zabôtką

co werosła ani z soli ani z roli zemsczi

ale z tegò co mie bòli wieczësto

pòcerpiã i lżi mdze òsobisto swiatu całémù

krzik nierozmieniô

łżë. 22, 2010 / Dopòwiesców (4) / hana ò 10:50 pp

nierozmienié nierozmienié nierozmienié

wëmrëczôł cëchò swiat wszechswiat

niewrażlëwò zdeptôł bratka kwiat czëłi

tuńcëjący na łodidze pòchëłi pląs

słuńca delikatny dotik lep tak wërazno

czëja jak łómiesz mie na ksãżëcu

pòezji nie dozdrzisz w dërżącym słowie

na dżibówce rozmieniô nierozmieniô

zybòcã sã jak wëlãkłô sarna lesnô

jem jedna samô bez karna kògòs

prostą linią niezatartëch mëslów

wëkrzëwionëch przez wiatr bez szëkù

jak rëba pòd wałą swiata samòtno

jak skrómnô wastka stokrotka

chróniã główkã w lëstach trôwë

mòje mëszlenié kòłisóné ùtuloné

do matczi rodzycelczi zemi

smùtno zwãczi w zëmnëch ùszach

szepce człowiek wszechczłowiek

nierozmienié nierozmienié nierozmienié