zél. 1, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 10:47 dp
od 2 zélnika do òdwòłaniô jem w Akademii Mediczny w Gduńskù, Dãbinczi 25. Mòże chtos bë mie òdwiedzył?
mòje żëcé to nie je żëcé
to czësti ból
jak skło rozdzarté na skórze
czësté przezroczësté
mòje żëcé to wiôlgô szpitalizacjô
schizofrenizacjô wnãtrznosców
szpital szpitalik szpitalątkò
kładzesz mie rãkã na pùlsu
a z miãsa wëlôżô krëwiô
wëdłubónô aùtoagresjô
jem lejącą sã hanną gehenną
jem czëstim cerpienim bez dna
jem sledzonô i przesladowónô
przez wszechgłosë dzéń i noc
jem beznôdzejnô
jak hòrągwia na wietrze
nick mie w żëcym nie wëszło
nawet samòbójstwò mie nie wëszło
leżã ùwiązónô w pasach
w bòlëcë dlô zwierząt
ùmãczonô cerpiã za wszëtczé psë
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
czer. 27, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 9:29 pp
czëjã sã jak złodzéj grzebiącë w gwôsnëch szëfladach
móm stracha że w mòji jizbie mie wsôdzą do sôdze
bòjã sã stada mëszów sedzącëch w mòjich szafach
że wëlézą i mie pògrëzą spłoszoną do szôlonoscë
i Witkacégò sã bòjã wiszącégò na scanie że narôz wstónie
i bratka w wazónie że zacznie gadac słowa przikré i grzészné
i òdkùrzacza że wërëczi himn sprzątacza niegrzeczny
chòdzã na pôlcach pò mòji jizdebce rozlazłi w bałaganach
cobë nie òbùdzëc pùpów i miszów spiącëch na tapczanach
móm stracha że nóż z widlëcą same zaczną chòdzëc
na swòjich nogach a szlora wstónie jak to szlora
zacznie mie òkładac procëmdeszczowim parasolã
bòjã sã pùstëch stółków że ùsadnie na nich karno diachłów wiecznëch
i wiôldżi skrzëni sã lãkóm że w ni sedzy nocny ptôch niebezpieczny
strachóm sã gwôsny pòscelë masywny krëjówczi norë
że mie zakrëje na wieczi wieków abò że z ni wëlézą pòtwòrë
i bòjã sã psa leżącégò na cëchim diwanie
że narôz wstónie i pòżre swòją gòspòdarną panią
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
czer. 12, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 5:54 pp
złapiã cebie absoluce na mëszlach czekawòscë
tańcëjącëch jakbë dzëwé kaczczi balet nie z te swiata
ùchwëcã ce absoluce w transcendentalnym
wëdżibie głowë w stronã hermeneùticzny parłãczi
midzë nama a kòsmicznym miãsã
chtërno je òbkrążony przez nietutejszé słuńce
w niematerialny dinamiznie ùchwëcã
wieczëstą przemòżnosc bëcô absolutnégò
zrobiã krzik głosniészi òd wszechgłosów
i wëmówiã absolutnosc całą w dëszë mòji
dobiegnã do òdwieczny stëdni żëcô
i wpadna wszechżëwô dotikającë absolutu
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
czer. 10, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 3:08 pp
chlewie swiãtosco jintimnô skrzënio krëjówkò
miticznëch kretowiszczów i trzodë chlewny
aùtonomiã dôwôsz niwã wszechwòlną
gdze swinia rëczi himn absolutnoscë
normalny człowiek nie dotknie chlewiznë
swiãtosco szmatów gratów smieców klatów
të jes zwiéną gwôsnoscą zwierzãcą swiata
të jes rëmią zbłąkónëch miszów z łatama
zagùbionëch przez niegrzeczné wszechdzecë
të jes skrëcym farwnëch mëszów i robôków
ze wszëtczich dzurów i pòlów wszëchswiata
të jes rówizną filozofnégò brzątwieniô snieniô
zatopieniô w misticznoscë cała kòsmosa
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
czer. 4, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 2:11 pp
skriwóm dwa krôsniãta miticzné blizniãta nieba
co dzëwò mògą zmieniwac sã w szurë i kùrczãta
są krëjamnoscą jak żëcé òtemkłą nie do wiarë
dzeją sã jistnieją chòc mòże nie jistnieją wcale
wòżã krôsniãta na karze egzystencji pò stegnach
òne rechùją zarna bëtowaniô cãżkò plotą blewiązczi
krëjamnëch ùkładów wszechrealnotë i nieba
na dzibówce czëcô wëpòwiôdają dërżéń jistnieniô
niedowinno jich głose szeptë dzecãcé niemòwlącé
w mùzyce strëmieniô zaplątóné w kòkardë graniô
są nosnikama prôwdów w mùckach niewidkach
przetrekałë skarbë na farwnym jak tãcza jistnieniô garbie
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
mô. 1, 2010 / Dopòwiescë (0) / hana ò 1:09 dp
swiécą gwiôzdë mòjich mëszlów i melodie słowów
toczą sã blónë na skrzidłach òczarzeniô lecą wróble
równomiarowò eùforiô brzëmi jak skrzëpczi
grają zwãczi i piesnie doniosłé wzniosłé
rozprzeniosłé skòwrónczi sedzą malarskò na tãczë
risëje sã głôdkô entuzjaznë fantaznë mòzaika
rozpinô sã na drzewach przemienieniô sedzącë
farwno splôtóm pôlce cobë zagrac na flece
ekscytacjów sekretnoprzigòdnëch fascynacjów
tak jak włóczikij łazéga bez wątpieniô
òperã synchrónii w filharmónii swiata
zbiéróm kamienie jak mëszlë złoté dosc równo
skôczã z kamienia na kam tak szeroczi głãbòczi
w strëmieniô zachwëceniô jakbë wòdą zemią
zwòniã melodiã òniemieniô òczarzeniô wszechzemią
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
łżë. 24, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 11:13 pp
bùdujã tã wiérztã ze strachù ùrzasu
lãkù wëlónégò jak deszcz przez rënã
jak wëcé wôłka dzëwò przerazlëwò
bòjã sã krzëkù głosów bez twôrzów
z diôbelsczégò teatralnégò pòdwòrzô
ògłosów że jem złô jak mie malëją
na òbrazach artiscë totalny wirtualny
òbgôdelë mie dzysô w radiu ùpòdleniô
pòniżelë na wôłtôrzã pòniżeniô
jem jak wëlãkła wastka pchlëca pchła
w dłónie łapiã lãczi jak mòtilë
kładzã do skrzidlati skrzëni zła
straszëcelë krziwdzëcelë maszerëją
ùcékóm przed kòżdim człowiekã
bez wëjimkù do swiata jimaginacji
jem artistą wëlãkłim malownikã dëszë
w pòezji chòwiã strachë w ùrzasny kreacji
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë
łżë. 24, 2010 / Dopòwiesców (2) / hana ò 1:37 pp
Òpùblikòwóné jakno: Z negò swiata
łżë. 23, 2010 / Dopòwiescë (1) / hana ò 6:42 pp
cerpiã za całi swiat tak baro
jak wszëtczé głodné dzecë na zemi
jak miliónë niedozdrzeniałëch
do cerpieniô zerwónëch kwiatów
nazéwóm sã schizofrenik milión
co kòchô i cerpi za wszëtczé swiatë
jem bezbrónnô procëm bòleniu
zrenionô całim swòjim jistnienim
cerpienié méstrã wkrëjamniczeniô
w martirologiã ùcemiãżeniô
metafizyczno ùdrãczonô w bólu
chòwiã głowã w dłóniach i płaczã
jak wariat człowiek cerpiący
òceaniczno bezgraniczno krzëczã
w schizofrenicznym ùbrzątwienim
wòjujã wszëtczima mieczama wszechswiata
jem mëszlącym cerpiącym ògniã swiata
jem krëwią rzéką wacpanną gehenną
jem bólã samòtnym jak bezdómnô
mëszlô wëszeptónô w noc głëchą cëchą
jem zabôczoną przez zemiã nie-zabôtką
co werosła ani z soli ani z roli zemsczi
ale z tegò co mie bòli wieczësto
pòcerpiã i lżi mdze òsobisto swiatu całémù
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Smãtka
łżë. 22, 2010 / Dopòwiesców (4) / hana ò 10:50 pp
nierozmienié nierozmienié nierozmienié
wëmrëczôł cëchò swiat wszechswiat
niewrażlëwò zdeptôł bratka kwiat czëłi
tuńcëjący na łodidze pòchëłi pląs
słuńca delikatny dotik lep tak wërazno
czëja jak łómiesz mie na ksãżëcu
pòezji nie dozdrzisz w dërżącym słowie
na dżibówce rozmieniô nierozmieniô
zybòcã sã jak wëlãkłô sarna lesnô
jem jedna samô bez karna kògòs
prostą linią niezatartëch mëslów
wëkrzëwionëch przez wiatr bez szëkù
jak rëba pòd wałą swiata samòtno
jak skrómnô wastka stokrotka
chróniã główkã w lëstach trôwë
mòje mëszlenié kòłisóné ùtuloné
do matczi rodzycelczi zemi
smùtno zwãczi w zëmnëch ùszach
szepce człowiek wszechczłowiek
nierozmienié nierozmienié nierozmienié
Òpùblikòwóné jakno: Kùńszt Artiznë